Bugün kullanılan metal flüt, on dokuzuncu yüzyıl ortasında geliştirilmiş bir tasarımdır. Barok dönemde çalınan çalgı ise farklıydı: ahşap gövdeli, konik delikli, az sayıda anahtarı olan ve parmakla kapatılan deliklere dayanan traverso.
Bu farkın icraya yansıması doğrudandır. Traversoda her tonalite farklı bir renk taşır, çünkü kimi notalar çapraz parmak kombinasyonlarıyla üretilir ve bu notalar diğerlerinden daha örtülü duyulur. Barok besteciler bu eşitsizliği bir kusur olarak değil, ifade aracı olarak kullanmışlardır. Modern flütte tüm notalar eşit parlaklıkta duyulduğu için bu renk farkı kaybolur.
İkinci fark ses hacmidir. Traverso modern flütten belirgin biçimde daha sessizdir; barok orkestranın küçüklüğü bu dengeye uygundur.
Üçüncü fark artikülasyondur. Barok üslupta dil hecelerinin çeşitliliği — sert ve yumuşak başlangıçların dönüşümlü kullanımı — cümleye doğal bir eşitsizlik verir.
Kursiyer traverso çalmasa da bu bilginin karşılığı vardır: modern flütle barok eser çalarken sürekli legato ve eşit parlaklık yerine, artikülasyon çeşitliliği ve renk değişimi aranabilir.
Derslerimizde barok repertuvar çalışılırken dönem üslubu ayrıca ele alınır. Kursiyer eseri önce yalın hatla oturtur; süsleme ve artikülasyon tercihleri bundan sonra, üslup bilgisiyle birlikte eklenir.