Flütte vibrato, bugün tınının doğal parçası sayılır; ancak bu her zaman böyle olmamıştır ve her repertuvarda geçerli değildir.
Barok ve klasik dönemde vibrato sürekli değil, bir süsleme olarak kullanılıyordu: belirli notalarda, ifadeyi vurgulamak için. Sürekli vibrato anlayışı on dokuzuncu yüzyılın sonu ve yirminci yüzyılın başında yerleşmiştir.
Ekoller arasında da fark vardır. Fransız geleneğinde vibrato daha hızlı ve dar; kimi Alman ve Doğu Avrupa geleneklerinde daha geniş ve yavaştır. Bu farklar bugün büyük ölçüde harmanlanmış olsa da kayıtlarda hâlâ ayırt edilebilir.
Teknik olarak flüt vibratosu karın ve diyafram bölgesindeki ritmik hava basıncı değişiminden doğar; boğaz kaslarıyla üretilen vibrato gergin ve düzensiz duyulur.
Kursiyer için üç kural işe yarar. Birincisi, vibrato temel dengeler kurulmadan çalışılmaz; nefes desteği ve ton kararlılığı önce gelir. İkincisi, vibrato açılıp kapatılabilmelidir — düz ses çalamayan bir icracı vibratoyu denetlemiyor demektir. Üçüncüsü, hız ve genişlik repertuvara göre ayarlanır.
Çalışma yöntemi metronomla yapılır: kursiyer uzun bir ses üzerinde vuruş başına önce iki, sonra üç, sonra dört dalgalanma üretir. Bu, vibratoyu bilinçli bir araca dönüştürür.
Derslerimizde vibrato çalışması ton ve nefes temeli oturduktan sonra başlar.