Flütte entonasyon, icracının sürekli ayar yaptığı bir alandır. Çalgı tek başına doğru perdeyi vermez; icracı hava açısı ve ağız yapısıyla ayarı tamamlar.
Bilinmesi gereken ilk şey, flütün yapısal eğilimleridir. Üçüncü oktavın kimi notaları doğal olarak yüksek, pes register'ın kimi notaları doğal olarak düşük seslenir. Bu eğilimler her çalgıda birebir aynı değildir; kursiyerin kendi çalgısını tanıması gerekir.
İkinci değişken dinamiktir. Yüksek şiddette çalarken perde yükselir, hafif çalarken düşer. Bu, uzun bir crescendo boyunca perdenin sürüklenmesi anlamına gelir ve icracının hava açısıyla dengelemesi gerekir.
Üçüncü değişken sıcaklıktır: çalgı ısındıkça perde yükselir.
Çalışma yöntemi haritalamadır. Kursiyer akort cihazıyla kromatik olarak tüm notaları çalar ve her notanın sapma yönünü kaydeder. Ortaya çıkan tablo, o çalgının kişisel entonasyon haritasıdır.
İkinci adım dinamik testidir: aynı nota önce hafif, sonra kuvvetli çalınır ve sapma miktarı ölçülür.
Üçüncü adım düzeltme pratiğidir. Kursiyer sapan notayı hava açısını değiştirerek düzeltmeyi çalışır; alt dudağın öne alınması perdeyi düşürür, geri çekilmesi yükseltir.
Derslerimizde entonasyon çalışması akort cihazı eşliğinde ve farklı dinamik düzeylerde düzenli olarak yapılır.