Orkestrada flüt çalmak, solo icranın küçültülmüş hali değildir; kendi beceri setine sahip ayrı bir iştir.
Birinci mesele entonasyon uyumudur. Flüt, sıcaklığa en duyarlı orkestra çalgılarından biridir; salon ısındıkça perde yükselir. İcracının bu kaymayı sürekli izlemesi ve baş bölümünü ayarlayarak ya da hava açısını değiştirerek dengelemesi gerekir.
İkinci mesele doku içindeki roldür. Flüt bazı bölümlerde melodiyi taşır, bazılarında obua ya da klarnetle paralel yürür, bazılarında yaylıların üzerinde renk katmanı oluşturur. Her rol farklı bir ses şiddeti ve farklı bir tını gerektirir. Melodideki parlak ton, eşlik dokusunda fazla öne çıkar.
Üçüncü mesele nefes planlamasıdır. Orkestra partisinde uzun tutulan notalar ve nefes almaya elverişsiz geçişler sıktır. İki flüt varsa nefes noktaları paylaşılır — biri nefes alırken diğeri hattı sürdürür. Bu, provada konuşularak kararlaştırılır.
Dördüncü mesele giriş güvenliğidir. Uzun bir susmadan sonra gelen açıkta bir flüt girişi, orkestra repertuvarının en çok prova edilen anlarındandır.
Kursiyer için orkestra deneyimi teknik gelişimin hızlandığı alandır: entonasyon duyarlılığı ve dinleme becerisi burada gelişir. Derslerimizde belirli bir yeterliliğe ulaşan kursiyerler eğitmenler eşliğinde orkestra derslerine katılır.